پایگاه خبری فولاد ایران - نشریه اکونومیست بررسی میکند که دونالد ترامپ چگونه با ترکیبی از کاهش مالیاتهای بزرگ و سیاستهای پنهان، در تلاش بود قبل از انتخابات میاندورهای، احساس ثروتمندتر شدن را به رأیدهندگان منتقل کند و در عین حال جریان نقدینگی را به نفع گروههای خاص هدایت کند.
در دوره نخست ریاستجمهوری، کاهشهای مالیاتی بهصورت تدریجی اعمال شد و بسیاری از رأیدهندگان تأثیر آن را حس نکردند. این بار جمهوریخواهان تلاش دارند تجربه شکست سال ۲۰۱۸ را تکرار نکنند و مجموعهای از کاهشهای مالیاتی یکجا و محسوس ارائه دهند. بر اساس برآوردهای Tax Foundation، میانگین بازپرداخت مالیاتی برای سال ۲۰۲۶ حدود ۳۸۰۰ دلار خواهد بود و از جمله سیاستهای جلب توجه مردم، «بیمالیات کردن انعام» و «بیمالیات کردن اضافهکاری» است.
اما بخش مهمتر سیاست ترامپ در مسیرهای پنهان جریان نقدینگی قرار دارد. تضعیف اختیارات سازمان مالیات آمریکا (IRS) باعث شده فرار مالیاتی برای ثروتمندان آسانتر شود و پول بیشتری در جیب افراد باقی بماند. اخراج هزاران کارمند IRS و اختلال در آمادهسازی فصل اظهارنامهها، درآمد مالیاتی دولت را تا دهها میلیارد دلار کاهش می دهد. همچنین قوانین مربوط به مالیات شرکتها تعدیل شده است: کاهش مالیات بر بازخرید سهام، عقبنشینی از سختگیری درباره ساختارهای پیچیده مالیاتی و لغو بخشی از قانون شفافیت شرکتها که میتواند دهها میلیارد دلار مالیات شرکتها را طی ده سال کاهش می دهد.
این اقدامات موجب میشود پول بیشتری بهطور غیرمستقیم وارد اقتصاد شود، خواه از طریق بازپرداخت مالیاتی بزرگتر، یا کاهش مالیات شرکتها و افراد ثروتمند. در کوتاهمدت، این سیاستها میتواند پیش از انتخابات، رشد اقتصادی و هزینهکرد مصرفکنندگان را تحریک کند، اما در بلندمدت خطر افزایش کسری بودجه، تورم بالا و چالشهای ساختاری اقتصاد آمریکا را به همراه دارد.
ترامپ با این سیاستها به دنبال ایجاد یک «تزریق اقتصادی» کوتاهمدت است؛ تزریقی که ممکن است به سود او در میدان سیاسی باشد، اما برای ثبات اقتصادی کشور در بلندمدت پیامدهای قابل توجهی دارد.
منبع: Economist