پایگاه خبری فولاد ایران- گذار انرژی تا سال ۲۰۳۵ با کمبود مواد معدنی حیاتی روبه‌رو خواهد شد؛ مشکلی که علاوه بر ظرفیت استخراج، به محدودیت‌های فرآوری، تأخیر در اجرای پروژه‌ها و غیرقابل‌اتکا بودن برآوردهای تولید نیز مربوط است. پیش‌بینی می‌شود عرضه جهانی سنگ‌لیتیوم تنها ۶۸ درصد تقاضای آن در سال ۲۰۳۵ را پوشش دهد؛ این نسبت برای کبالت ۷۴ درصد و مس ۷۵ درصد است.
به گزارش
ماینینگ، در شاخص کمبود حجمی، لیتیوم با امتیاز ۸۰ از ۱۰۰ در محدودترین وضعیت قرار دارد؛ امتیاز کبالت ۶۵ و مس ۶۲ است. با این حال، در ارزیابی آسیب‌پذیری زنجیره تأمین، عناصر خاکی کمیاب مورد استفاده در آهنرباها با امتیاز ۹۵ و گرافیت مناسب باتری با امتیاز ۸۹ بیشترین ریسک را دارند؛ زیرا ظرفیت فرآوری آن‌ها به‌شدت در چین متمرکز است. این در حالی است که عرضه پیش‌بینی‌شده در سال ۲۰۳۵، معادل ۱۰۷ درصد تقاضا برای عناصر خاکی کمیاب و ۹۶ درصد تقاضا برای گرافیت باتری برآورد شده است. امتیاز شکنندگی زنجیره تأمین برای کبالت ۷۸، نیکل ۶۶ و مس ۳۶ است. همچنین، ظرفیت تولید آهنرباهای عناصر خاکی کمیاب در خارج از چین تنها ۱۵ درصد تقاضای جهانی را پوشش می‌دهد.
این گزارش هشدار می‌دهد که ظرفیت اسمی پروژه‌های معدنی، لزوماً به معنای عرضه قابل‌استفاده نیست. برای مثال، پروژه‌ای با ظرفیت اسمی تولید سالانه ۱۰۰ هزار تن ممکن است پس از احتساب ریسک‌های توسعه و بهره‌برداری، تنها حدود ۶۰٬۲۰۰ تن محصول قابل‌فروش و قابل‌اتکا تولید کند؛ یعنی کاهشی نزدیک به ۴۰ درصد. تأخیر در دریافت مجوزها و تأمین مالی، مشکلات راه‌اندازی، زمان موردنیاز برای رسیدن به ظرفیت اسمی، افت بازیابی متالورژیکی و الزام به تأیید مشخصات فنی محصول از سوی مشتریان، از عوامل این فاصله هستند.
برای لیتیوم، کبالت و مس، اولویت با راه‌اندازی مطمئن ظرفیت‌های جدید استخراج است؛ اما در مورد گرافیت و عناصر خاکی کمیاب، تنوع‌بخشی به ظرفیت‌های پالایش و فرآوری خارج از کشورهای مسلط اهمیت بیشتری دارد. بنابراین، زیرساخت فرآوری، تأمین مالی، مجوزها و دسترسی به مشتریان می‌توانند به‌اندازه حجم ذخایر، ارزش راهبردی یک پروژه معدنی را تعیین کنند.
منبع: Mining.com